بــــه دل هـــــوای تـــو دارم و بر و دوشت که تا سپیده دمامشب کشم درآغوشت
چنان نسیم که گلبرگ ها ز گل بکند برون کنم ز تنت برگ برگ تن پوشت
گهی کشم به برت تنگ و دست در کمرت گهـــی نهم سر پــــر شور بـر سر دوشت
چه گوشواره ای از بوسه های من خوش تر کـــه دانه دانه نشیند بــــه لالـــه ی گوشت
گریز و گـم شدن ماهیان بوسه ی من خوش است در خزه مخمل بنا گوشت
ترنمــــی است در آوازهــــای پایانــــی که وقت زمزمه از سر برون کند هوشت
چو میرسیم بــــه آن لحظه هــــای پایانی جهان و هر چه در آن می شود فراموشت
چه آشناست در آن گفت وگوی راز و نیاز نگــــاه من با زبــان نـگاه خـــاموشت
از زنده یاد : حسین منزوی
+ نوشته شده در شنبه بیست و پنجم دی ۱۳۹۵ساعت 10:58 توسط حسين حجت
|
|
|
