شعری به گویش کرمانشاهی

دلم دوواره ، هَوا ته کرده ، هوای سکوت و صِداتَه کرده

یه زخمِ کهنه ، یه داغِ تازه ، مُخا دِلمه اَ پا بِنازه

آخه چجوری اِی همه ، خیالهِ حاشا بکنم

هویتِ گمشدمَه، چجوری پیدا بکنم

دلِم گرفته از خودِم ، دلِم گرفته از همه

دلِم یه خلوتی مُخا ، که اِی روزا خیلی کَمَه

دلِم یه خلوتی مُخا ، که با خودِم رو راست بِشم

یه خلوتی که تو هواش ، یه نفسِ سیر بکشم

بذار تمام شهر هم ، اِی حِسه انکار بکُنن

بنایِ خاطراتمه ، ایجوری آوار بکُنن

دیَه بریدم ، هوامِه نَری ، دلِم گرفته ، صِدامَه نَری

بیا و اِمشو ،خودت صدام کُن ، تو دَروَچایِ چِشامَه وا کو

تو دَروَچایِ چِشامَه وا کو ،

هَر شو ، خاوِ چِشاتَه دیدم ، نودی ، شکستم و بریدم

وَختی ، دیَه دلِم اَ پا نِشت ، اینجا ، صدای تونَه شنیدم

جُورِ ،اذانِ عاشقانه ، اینجا ، صدای تونَه شنیدم

اینجا ، خودِمَه پیدا کردم ، اِمرو ، به آرزوم رسیدم

هَر شو ، خاوِ چِشاتَه دیدم ، نودی ، شکستم و بریدم

وَختی ، دیَه دلِم اَ پا نِشت ، اینجا ، صدای تونَه شنیدم

جُورِ ،اذانِ عاشقانه ،

اینجا ، صدای تونَه شنیدم ،

اینجا ، خودِمَه پیدا کردم ،

اِمرو ، به آرزوم رسیدم

+ نوشته شده در دوشنبه بیست و چهارم اردیبهشت ۱۳۹۷ساعت 15:27 توسط حسين حجت |